(ή Ιστορίες για ανθρώπους που δεν βλέπουν ειδήσεις)

23.7.11

Past mistakes (part two)


Πριν από έναν χρόνο έγραψα ένα κείμενο που σήμαινε πολλά για μένα. Ήταν μια περίοδος που σήμαινε πολλά για μένα. Είχα αρχίσει ν’ ανακαλύπτω πράγματα κι αυτό με έκανε χαρούμενο, και ταυτόχρονα με τρόμαζε, γιατί ποτέ δεν μπορούν όλα να πηγαίνουν τόσο καλά. Και αυτό ήταν το χειρότερο, φοβόμουν τη χαρά.
Ήταν τότε που ό,τι κακό έλεγαν οι άλλοι έπρεπε να το πιστέψω. Ήταν τότε που άρχισα να χρησιμοποιώ  τη λέξη από κ. Ήταν τότε που μπήκε ένας νέος φίλος στη ζωή μου που δεν μπορούσε να προβλέψει το μέλλον ενώ τρώγαμε μπισκότα και μιλούσαμε για πεντάλφες.
Και ήταν τότε που άρχισε μια κατρακύλα τόσο ύπουλη, που ακόμα και στις πιο κραυγαλέες τις στιγμές υποπτευόμουν πως κάτι χειρότερο θα υπήρχε από κάτω.
Μέχρι που φτάνει μια στιγμή που πατάς το πόδι σου κάτω και λες πως ανέχτηκες αρκετά. Πρέπει να κοιτάξεις τα χειρότερα κομμάτια του εαυτού σου στα μάτια και να κάνεις ειρήνη μαζί τους.
Τα κακά νέα είναι πως αυτή η επιφοίτηση έρχεται αφού έχεις καταστρέψει τα πάντα γύρω σου.
Τα καλά νέα είναι πως ποτέ δεν είναι αργά.
 "Τώρα καταλαβαίνω ότι περιμένω απ’ τους ανθρώπους να είναι καλύτεροι απ’ ό,τι είναι, κι ότι ζητάω περισσότερα κι ότι γίνομαι πιεστικός, και--  νομίζω  έτσι πληγώνω τους ανθρώπους γύρω μου. Και γι’ αυτό θέλω να ζητήσω συγγνώμη".
Δεν μ’ έχεις πληγώσει, λέει ο Ραφαήλ.
Δεν έχω νιώσει κάτι τέτοιο, λέει ο Ιορδάνης.
Είσαι τρελός, λέει ο Δομήνικος και σκάει στα γέλια.
Φαίνεται πως τα πάντα γύρω μου δεν καταστρέφονται τόσο εύκολα, τελικά.

Δεν είναι όλα περίπατος, προφανώς. Υπάρχουν ακόμα κομμάτια που πρέπει να μαζεύεις κάθε μέρα, και υπάρχουν ακόμα στιγμές που απειλεί να ξανάρθει--  και τότε λες ‘οκέι, το έχω ξαναζήσει αυτό, τώρα ξέρω πώς να το διώξω’.
Αρχίζεις να μαθαίνεις απ’ τα λάθη σου!
Και δεν θες να έχεις ανοιχτές υποθέσεις, ειδικά όταν φεύγεις για έξι μήνες σε άλλη χώρα.
Αυτή τη φορά φεύγω για τα καλά απ’ το σπίτι, το εννοώ. Το αδειάσαμε. Παρέδωσα και τα κλειδιά.

Μέσα σ’ όλα, πέρσι ανακαλύψαμε ότι δεν υπερασπίζομαι αρκετά τον εαυτό μου.
"Θα πάω να δώσω τα κλειδιά. Και θα της πω ότι είμαι απογοητευμένος μαζί της, ότι ήταν μια κακή σπιτονοικοκυρά".
"Αν το κάνεις αυτό, είσαι αγενής. Θα τους πεις ότι του χρόνου που γυρνάς, μακάρι να μπορούσες να μείνεις πάλι στο ίδιο σπίτι", λέει ο πατέρας μου.
Στο ίδιο σπίτι που αφού δύο χρόνια ο αποκάτω δεν μ’ άφηνε να κοιμηθώ, τότε φιλοτιμήθηκαν να του κάνουν παρατήρηση; Στο ίδιο σπίτι που θα έφευγα απ’ τις αρχές της χρονιάς γιατί το νέο μου διαμέρισμα θα ήταν έτοιμο και καλά από τον Οκτώβριο; Στο ίδιο διαμέρισμα που είπαμε να μείνω και τον Νοέμβριο και να κάνω λίγη υπομονή κι έτσι δεν έφερα τον γάτο μου Κομοτηνή κι ο γάτος χάθηκε;
Ανέβηκα με το ασανσέρ και ένα μικρό παιδάκι άνοιξε αμέσως την πόρτα. Έσκυψα και του χαμογέλασα.
"Δώσε αυτά στη μαμά σου", είπα και του έδωσα τα κλειδιά. "Και καλή ζωή".
Ίσως δεν είμαι τόσο αγενής τελικά.
Το αμάξι ήταν φορτωμένο κι έτοιμο να σκάσει. Βάλαμε μπρος, έβγαλα το χέρι μου από το παράθυρο και σήκωσα το μεσαίο μου δάχτυλο καθώς οδηγούσαμε.

6 bubbles:

Μους είπε...

ΙΤ ΕΝDS WITH A FINGER BITCHES

lady lala είπε...

γιατί τα ποιο γαμάτα να είναι πάντα κ τα τελευταία????? \m/

LP είπε...

διακε ελα, δεν ηταν τελευταιο.διακε ελα, δεν ηταν τελευταιο.

Ανώνυμος είπε...

Τουλάχιστον είχε happy end.. Καινούργιο μέρος, καινουργιες ιστορίες τώρα... Τώρα αρχίζει το καλό για εσένα...

material girl

Ανώνυμος είπε...

ίσως από τα καλύτερά σου...γέλασα με την τελευταία σου πρόταση... :-))))) πολύ καλό πάντως,αληθινό... :-)

Ανώνυμος είπε...

όντως, πολύ ωραίο το τέλος σου!!!! πολύ αισιόδοξο και πολύ ατμοσφαιρικό! αλλά πρέπει να το πω, όλοι οι γονείς τα ίδια είναι... να είσαι ευγενικός και χαμηλών τόνων, λες και θα μας βγει σε καλό αυτό! δεν είναι κακό να είσαι αγενής που και που!! :))) marianna :****

Δημοσίευση σχολίου